Hoe lang blijft een open fles goed?

Zondagochtend. Op het aanrecht staat de fles van gisteren, nog voor een derde gevuld, de kurk er half scheef ingeduwd. Weggieten voelt zonde.
Om elf uur 's ochtends de rest opdrinken voelt ook niet meteen als het beste idee van de dag.

Dus blijft ze staan. En woensdag staat ze daar nog altijd.

Goed nieuws: die wijn is zelden echt 'slecht'. Wijn bederft niet zoals melk, er groeit niks in dat je ziek maakt. Hij verandert gewoon.
En op een bepaald moment is hij zo hard veranderd dat er geen plezier meer aan is.

Wat er gebeurt

Van zodra je de fles opentrekt, komt er zuurstof bij. Precies hetzelfde als bij een appel die je doorsnijdt en laat liggen: eerst niks aan de hand, en dan die bruine vlekken.
Bij wijn is dat in het begin zelfs een pluspunt. Een jonge, wat stugge rode kan de dag na het openen béter smaken dan op dag één, die heeft de lucht nodig om open te komen.
Maar daarna kantelt het. Het fruit trekt weg, de aroma's vlakken af, en uiteindelijk ruikt het naar appelsap dat te lang bleef staan.

Azijn is trouwens geen beeldspraak: azijnbacteriën zetten alcohol effectief om in azijnzuur.
Zo maakt men ook azijn. Alleen wil je dat proces liever niet in je glas.

Hoe lang dan wel?

Ruw geschat, en met alle nuance die zo'n lijstje verdient:

Bubbels houden het één, hoogstens twee dagen vol, met een deftige bubbelstop. Dat zilveren lepeltje in de hals doet niks. Nul. Het is een van de hardnekkigste fabeltjes in de
wijnwereld, en het houdt stand omdat mensen zich enkel de keren herinneren dat de bubbels er nog waren.

Frisse witte en rosé: twee à drie dagen.

Volle witte en de meeste rode: drie tot vijf dagen.

Stevige, tannine-rijke rode: die zijn op dag twee soms op hun best. Geniet ervan.

Porto, sherry, madeira: weken, soms maanden. Die hebben het ergste al gehad, en dat is
net de bedoeling.

De koelkast wint

Kou vertraagt alles. Ook bij rood.
Ja, een fles rode wijn in de frigo voelt fout aan. Doe het toch.
Haal ze er een halfuurtje voor je uitschenkt weer uit en niemand die het merkt, behalve dat je wijn op dag vier nog altijd smaakt.

En die pomp?

Die doet iets. Veel is het niet.

Je zuigt de lucht uit de hals weg, maar de zuurstof die al in je wijn zit opgelost, krijg je er niet meer uit.
In blinde proeven zijn de verschillen klein. Als het je gerust stelt: doen. Als je erop rekent: minder doen.

Wat wél werkt en niks kost: giet de rest over in een kleinere fles, tot tegen de rand. Minder lucht boven de wijn betekent minder werk voor de zuurstof.
Een uitgespoeld halfliterflesje met schroefdop doet perfect dienst en staat ook nog eens compacter in de koelkastdeur.

Wie het serieus wil aanpakken, koopt argonspray. Dat legt een laagje zwaar gas over de wijn en werkt echt. Het kost ook echt geld.

De enige test die telt

Ruik eraan.
Meer is er niet. Ruikt het nog naar iets, fruit, bloemen, kruiden, gelijk wat, dan drink je 'm gewoon op.
Ruikt het vlak, papperig of azijnig, dan gaat die fles naar de keuken. In een risotto, een saus of een stoofpotje merkt niemand het verschil.

Toegegeven, bij ons staan er ook geregeld flessen te lang. Meestal net die goeie, waarvan we dachten: die bewaren we voor een beter moment.

En dan?

Dan hou je hier gerust geen boekhouding op na.

Er bestaat geen tabel die voor jouw fles op jouw aanrecht klopt, en de wijn die jij lekker vindt op dag vijf is lekker op dag vijf.
Punt.
De enige regel die altijd opgaat: zet ze koud, doe de kurk erop, en ruik voor je schenkt.

Santé.